Wat gebeurt er eigenlijk als je het te koud krijgt tijdens een wandeling?

Belangrijke punten

• Onderkoeling kan ook optreden als de temperatuur boven het vriespunt ligt, vooral wanneer je nat bent of aan de wind blootgesteld bent.

• Vroege waarschuwingssignalen zijn onder andere rillen, onhandigheid, ongebruikelijke vermoeidheid en concentratieproblemen.

• Natte kleding, wind en uitputting kunnen ervoor zorgen dat je lichaam sneller warmte verliest.

• Weten wanneer je moet terugkeren is net zo belangrijk als weten wat je moet inpakken.

• Een noodonderkomen, droge kledinglagen en een realistisch wandelplan kunnen het risico helpen verkleinen.

De dag waarop ik dacht dat rillen gewoon bij het avontuur hoorde

Ik moet iets opbiechten.

Afgelopen november ging ik wandelen met een jas aan die absoluut te dun was voor het weer.

Waarom?

Omdat de weersvoorspelling 8°C aangaf.

Acht graden!

Bijna tropisch, dacht ik.

Dus pakte ik een kaassandwich, twee chocoladerepen, een kleine oranje thermosfles en een paar handschoenen die ik in 2019 had gekocht, maar nog nooit echt had gedragen.

Wat ik niet had ingepakt, was een extra warme laag.

Uitstekende besluitvorming.

Mijn vriend Jake merkte het meteen op.

"Je gaat bevriezen," zei hij.

Ik lachte.

Zevenenveertig minuten later stond ik op een winderige heuvel te rillen, zo heftig dat ik waarschijnlijk leek op een defecte wasmachine.

Mijn vingers waren stijf.

Mijn tanden klapperden.

En plotseling leek die kaassandwich het minst belangrijke ding in het universum.

Interessant. Misschien had Jake gelijk.

Gelukkig keerden we om, gingen uit de wind en warmden we op voordat het ernstig werd.

Maar het bracht me aan het denken.

Wat gebeurt er eigenlijk met je lichaam als je het tijdens een wandeling te koud krijgt?

Want zoals blijkt, is er een verschil tussen het koud hebben en onderkoeld raken.

En dat is goed om te weten.

1. Je lichaam probeert voortdurend warm te blijven

Je lichaam is eigenlijk een heel ingewikkeld verwarmingssysteem.

Een verwarmingssysteem dat ook om snacks vraagt en af en toe vreselijke beslissingen neemt.

Normaal gesproken werkt je lichaam om een kerntemperatuur van ongeveer 37°C te behouden.

Wanneer je aan koude omstandigheden wordt blootgesteld, begint je lichaam zich aan te passen.

Bloedvaten vlak onder je huid vernauwen zich om warmteverlies te beperken.

Je spieren kunnen beginnen te rillen om warmte te genereren.

En je lichaam geeft voorrang aan het beschermen van vitale organen.

Rillen is een vroege waarschuwing dat je lichaam harder werkt om de temperatuur op peil te houden.

Maar dit is het belangrijke punt.

Als je sneller warmte verliest dan je die kunt produceren, kan je kerntemperatuur beginnen te dalen.

Onderkoeling treedt op wanneer de kerntemperatuur van het lichaam onder 35°C daalt.

En nee, je hoeft niet in een sneeuwstorm te staan om dat te laten gebeuren.

2. Voor onderkoeling is geen sneeuw nodig

Dat verbaasde me.

Ik associeerde onderkoeling vroeger met Arctische expedities, dramatische bergreddingen en mensen in films die twijfelachtige beslissingen namen.

Heel erg The Revenant.

Alleen met minder beren.

Maar onderkoeling kan ontstaan tijdens gewone wandeltochten in koel, nat of winderig weer.

Stel je dit voor.

Het is 9°C.

Je draagt een vochtige basislaag.

De wind steekt op.

Je stopt met lopen om te lunchen.

Plotseling verlies je veel sneller warmte dan verwacht.

Natte kleding kan het warmteverlies vergroten, terwijl de wind de warmte-isolerende luchtlaag rond je lichaam wegvoert.

En als je moe, hongerig of uitgeput bent, kan warm blijven nog moeilijker worden.

Veilig wandelen bij koud weer draait niet alleen om de temperatuur. Het gaat om de combinatie van omstandigheden.

3. De vroege signalen die je niet mag negeren

Hier wordt het ernstig.

Onderkoeling kondigt zich niet altijd dramatisch aan.

Soms lijken de eerste signalen verrassend gewoon.

Let op:

• Aanhoudend of onbeheersbaar rillen

• Onhandige bewegingen of moeite om je handen te gebruiken

• Ongewone vermoeidheid of zwakte

• Trager denken of concentratieproblemen

• Onduidelijke spraak

• Verwardheid of ongewoon gedrag

Als iemand verward raakt, ongewoon suf wordt, of moeite krijgt om bewegingen te coördineren, beschouw dit dan als een medisch noodgeval.

En ga er niet vanuit dat iemand in orde is alleen omdat diegene niet meer rilt.

Rillen kan afnemen of stoppen wanneer onderkoeling ernstiger wordt.

Dat betekent niet per se verbetering.

Dat is een waarschuwing.

O, dat doet me denken...

Waarom houden wandelaars toch altijd vol dat alles goed gaat?

Je kunt in de slagregen staan, met één natte handschoen aan en modder tot halverwege je broek.

Iemand vraagt: "Alles goed?"

En je antwoordt: "Ja, heerlijk!"

Heerlijk?

Echt?

Mijn vriendin Sophie beschreef ooit een ijskoude, ellendige wandeling als "best verfrissend."

Ze droeg een blauwe regenbroek, een kapotte paraplu en ongeveer 14 dennennaalden die aan haar hoed vastzaten.

Verfrissend.

Zeker.

Hoe dan ook.

Terug naar de steeds wanhopiger pogingen van je lichaam om warm te blijven.

4. Wat gebeurt er als onderkoeling erger wordt?

Terwijl de lichaamstemperatuur blijft dalen, kunnen de hersenen, het hart en andere organen moeite hebben om normaal te functioneren.

Iemand kan steeds verwarder raken.

Hun bewegingen kunnen ongecoördineerd worden.

Ze kunnen moeite hebben met spreken.

Uiteindelijk kan ernstige onderkoeling bewusteloosheid en gevaarlijke veranderingen in de hartfunctie veroorzaken.

Ernstige onderkoeling is levensbedreigend en vereist dringende medische hulp.

Dit is niet iets wat je oplost door gewoon sneller te lopen.

Of koffie drinken.

Of aankondigen dat je "anders gebouwd bent."

Je bent geen Marvel-superheld.

Je bent een mens met een normaal menselijk zenuwstelsel.

Handel dienovereenkomstig.

5. Wat moet je doen als iemand het te koud krijgt?

Als je onderkoeling vermoedt, haal diegene uit de kou en zoek snel medische hulp. Bel de hulpdiensten als je onderkoeling vermoedt, vooral als iemand verward is, slecht gecoördineerd beweegt, onduidelijk spreekt of ongewoon slaperig is.

Terwijl je wacht op hulp, als dat veilig is:

1. Breng de persoon naar een beschutte plek, uit de wind en regen.

2. Vervang natte kleding door droge lagen als dit veilig kan worden gedaan.

3. Isoleer diegene van de grond met een slaapmat, extra kleding of ander geschikt materiaal.

4. Bedek het hoofd en lichaam, met de nadruk op het beschermen van de romp.

5. Behandel diegene voorzichtig en houd de ademhaling en reactievermogen in de gaten.

Voor iemand die volledig alert is en veilig kan slikken, kan een warm, alcoholvrij drankje helpen voor het comfort.

Maar geef geen eten of drinken aan iemand die verward is, erg suf is of niet normaal kan slikken.

Vermijd directe intense warmte, stevig wrijven en hete baden.

En ga er niet vanuit dat iemand met ernstige symptomen gewoon zelf warm kan wandelen.

Bij een vermoeden van matige of ernstige onderkoeling is professionele medische zorg nodig.

6. De nooduitrusting die je hoopt nooit nodig te hebben

Dit heb ik geleerd.

De meest nuttige wandeluitrusting is niet altijd het spannende spul.

Soms is het de saaie uitrusting die stilletjes onderin je rugzak ligt.

Een extra isolerende laag.

Een waterdichte buitenlaag.

Een noodonderkomen.

Iets dat helpt de blootstelling te beperken terwijl je op hulp wacht.

Een voorbeeld: een aZengear-noodponcho voor survival kan een extra barrière tegen wind en regen bieden als onderdeel van een compacte nooduitrusting.

Het is geen vervanging voor geschikte kleding, isolatie of medische behandeling.

Maar extra bescherming bij de hand hebben wanneer de omstandigheden plotseling verslechteren, kan waardevol zijn.

En eerlijk gezegd draag ik liever tien jaar lang een klein noodartikel mee zonder het nodig te hebben dan vurig te wensen dat ik er een had ingepakt.

Al zitten er al drie mysterieuze bonnetjes en een plastic lepel in mijn rugzak.

Dus misschien moet ik de indeling veranderen.

Wacht, waar was ik ook alweer mee bezig?

O ja.

Warm blijven.

Weet je wat grappig is?

Wandelen heeft mijn relatie met warme drankjes helemaal veranderd.

Een kopje thee thuis?

Lekker.

Een kopje thee na drie uur wandelen door de koude wind?

Een emotionele ervaring.

Ik heb ooit warme chocolademelk gedronken uit een gedeukte metalen mok en overwoog oprecht om hem een bedankbrief te schrijven.

Sophie zei dat raar was.

Ze heeft waarschijnlijk gelijk.

Begin me niet over mensen die vis opwarmen in de magnetron op het werk.

7. Voorkomen is veel eenvoudiger dan redden

Laten we het eens hebben over het helemaal voorkomen van het probleem.

Omdat voorkomen aanzienlijk aangenamer is dan een noodbehandeling.

Controleer het volgende voordat je bij koud weer op pad gaat:

• De weersvoorspelling en windomstandigheden

• Je route en verwachte wandeltijd

• Beschikbaar daglicht

• Geschikte isolerende en waterdichte lagen

• Voedsel, water en noodvoorraden

• Je navigatie- en communicatiemogelijkheden

Draag meerdere lagen die je helpen zowel warmte als vocht te reguleren.

Als je erg zweet, pas dan je kleding aan voordat je basislagen doorweekt raken.

Als je stopt voor een pauze, trek dan isolatielagen aan voordat je het koud krijgt.

En wees niet bang om terug te keren.

Eigenlijk, laat me dat corrigeren.

Wees vooral bereid om terug te keren wanneer de omstandigheden onveilig worden.

Dat is niet opgeven.

Dat is een verstandige beslissing.

8. Waarom wandelen met iemand een verschil kan maken

Hier is een goede reden om een vriend mee te nemen.

Afgezien van iemand om je snacks mee te delen.

Andere mensen merken misschien veranderingen in je gedrag op voordat je ze zelf herkent.

Verwarring en verminderd oordeelsvermogen kunnen symptomen zijn van onderkoeling.

Dat betekent dat iemand die het ontwikkelt misschien niet helemaal begrijpt wat er gebeurt.

Een wandelmaatje merkt misschien ongewoon stil gedrag, onhandigheid of vreemde beslissingen op.

En ja, sommige mensen nemen vreemde beslissingen, zelfs als ze het helemaal warm hebben.

Ik heb ooit acht minuten geprobeerd een mueslireep aan de verkeerde kant open te maken.

Maar je snapt het idee.

Let op elkaar.

Vooral wanneer de omstandigheden verslechteren.

9. De belangrijkste vaardigheid is weten wanneer je moet stoppen

Ik dacht vroeger dat een goede wandelaar zijn betekende dat je de route afmaakte.

Wat er ook gebeurt.

Regen?

Ga door.

Wind?

Ga door.

Koud?

Klaag dramatisch, en ga dan verder.

Maar ik ben van gedachten veranderd.

Goed beoordelingsvermogen is belangrijker dan de top bereiken.

Als iemand gevaarlijk onderkoeld raakt, is veiligheid de prioriteit, niet het voltooien van de wandeling.

Soms betekent dat dat je vroegtijdig omkeert.

Soms betekent het onderdak vinden en hulp regelen.

En soms betekent het accepteren dat de berg er volgend weekend nog steeds zal zijn.

Wat, eerlijk gezegd, heel attent is van de berg.

Koud zijn is geen wedstrijd

Als ik terugdenk aan die novemberwandeling met Jake, ben ik blij dat we omkeerden.

Op dat moment was ik een beetje geïrriteerd.

Ik had een heerlijke middag gepland.

Er zouden schilderachtige uitzichten zijn.

Er zou een triomfantelijke topfoto komen.

In plaats daarvan zaten we uiteindelijk in een café, thee te drinken en enorme punten taart te eten.

Eigenlijk, nu ik er zo over nadenk, was dat geen rampzalige afloop.

Maar de ervaring heeft me iets geleerd.

Wandelen bij koud weer draait er niet om te bewijzen hoeveel ongemak je kunt verdragen.

Het gaat erom de omstandigheden te begrijpen, waarschuwingssignalen te herkennen en beslissingen te nemen die jou en je wandelpartners veilig houden.

Want de beste buitenavonturen zijn die waarvan je thuiskomt en waar je achteraf om kunt lachen.

Liefst met droge sokken aan.

En iets warm vasthouden.